Kayıpları çok ömür denilen ezber zamanların.
Haybeye giydik, gençlik acemiliğinde
Yaşlılık kışının zemherisine
Bizi hazırlamayan
Hafifliğine dikkat etmeden
Sarınırız, korunuruz sanarak
Yelapardı urbaları.!
Ya elimizi öptürmek için ağzına zorla sokarız
Büyümesinden, birey olmasından korkarız
Ya da
Kendimizin azgelişmişliğine göz yumsunlar
Ebeveynlik saltanatımıza
Yaşlılığın yaşanılmışlık yanılgısına
Aldırmadan biat etsin diye
Çocuklarımızı..
Yüksünmeden
Bizden daha olgun olsunlar diye
Umutlanırız
Küskün, kırgın hayıflanarak
Vermeği bilmediğimiz emeklerimizle
Çınar olduğumuza inanır
Armut olduğumuzu çoook çabuk
Unuturuz
Utanmayız unutkanlıklarımızla !!
Kayda geçsin, miras kalacak yaşlılığın zamanı
Çocuklarımıza!
