K’adına Yolculuk
Çocuk vicdanları yitik,kirlenmiş büyüklere!
Çünkü büyümek bir kirlenme ve mevcudu kutsayarak,saçmalığı içselleştirme süreci idi.
Doğru ve insancıl olan,biçimlendirilmemiş bir bakış açısının ve özgür düşüncenin ürünü olacaktı ki,
bu yadırgama yeteneği, çocuklara mahsustu.
Kurgulanmamış,yönlendirilmemiş ve henüz baskı altına alınmamış çocuk vicdanlar.
Saf ve temiz olduğu kadar asi ve talepkardılar, demişiz 22 kasım 2009 da.
…ve bu asi talepkarlıktır hayatı yeniden yaratacak olan,,, diye eklemişim 1 ekim 2013 te.
…ve
Ölüme tanıdık yaşamıştım uzunca yıllar, sonra bir gün çocuk adlı fanzin kitap kapağımda yer edinen, şiirimde anlattığım büyüme başlangıcıylayla, evet ölen öldürülen çocukluğumda.
Çalınan aynı zamanda, hırsızlıkların ve katilliklerin, kumpasçılıkların,
adam!!! sendeciliklerin, sencil bir yaşam öyküsü sayılabilecek olan k’adına yolculuk şiir başlığı altındaki şiirlerin yazılması yıllarımın anlatımları, anlatı yolu ile de olacakmış.
Karşıdan bakmak güzelmiş ve de.
Kendini okumak veya, baştan almak okumak kendini, yeniden yazmak hayatı.
Cumartesi kokusunu yitirmeden, yeniden buluşmak dosdoğru bir yolculuğu demişim 9.Şubat.2018 de.
…ve
Ben nisanı bir kere doğurmuştum, mart ölümdü kimliğimde.
Yeniden doğmak adına ölümdü. Son ölüm, hani eski sekizinci ay doğumları gibi.
Ölü doğumsa, çiğ vurgunu bir ölüm, nisanı doğurursa, bin doğarız ölümlerden, bir yeniden doğuş.
Her ömre bir sefer nasip olurmuş diye bilirdim nisan doğurmayı.
İkinci bir nisana gebeyim son halimle, ve doğacak biliyorum bu nisan.
Ölümün kar beyazında kar bereketiyle beslenirken ömrümün şu günleri, hoşgeldin nisan hoşluğunla geldin insan diye eklemişim aynı günde…
…ve
Ellerim ustalığını giyineli tamı tamına otuz beş yıl oldu. Otuz beş koca yıl, ve terk zamanı ustalıkların, bu nisana gebeliktenmiş.
Erken bahar habercisi değil bu, açan çiçekleri tanıyorum artık, toprağı tanıyorum, tohumu ve ve tüm kokularını, korkularını…
Hoşgeldiniz insanseverler, hoşgeldiniz çocukseverler, hoşluğunuzla geldiniz,,,
kadın erkeği giyindiğinde
tüm kadınlığı nefretiyle
işlediği tüm cinayetleri göğsünde
çocuğa suskuyu emzirdi
evet çocuk tecavüzleri politikti
yine de önce analar idam edildi,,,
12.Şubat.2018.
K’adına Yolculuk;
Masa lambası elinin yetebildiği yerleri aydınlatıyordur hala…
unutmaktan korkan kalem ve adam zamanın iskelesinde duvar örmeye devam ederler…
“unutamıyor insan…unutsa; hem devrim hem ihanet olurdu…
bitmeyen ayrılıklar manzumesi benim hayatım, yarım yani….
yolculuk zaten benimkisi” diye düşünür adam…
kalem, yolculuğa sabırla tanıklık eden kadını anlatır…tüm kentlere gölgesi düşen ama en çok istanbul’a benzeyen kadını…
ihtiyari duraktı değil mi sevgili.. Evet yol hikayesi ama önceden duyduğum bir sese yol almıştım bu sefer…
kadın durakta oturuyordu yalnızlığı solur gibiydi tozlu donuk bakışları…
usulca ve yalnızlığımla oturdum yanına…
terkedilmişti durağı bekliyen sokaklar
terkedilmişliği bekliyen bir sıcaklık vardı teninde çeken
hissetmiştim görmeden.
harem iskelesinde beklerken
istanbulun tozlu yağmuru gibiydi gözleri
ıslanmayı da severdim hatırlattı durak…
çatısı uçmuş göğ akıyordu yalnızlığımıza…
üsküdarı yürüdük sonra, uzunca terkedilmiş yalnızlığımı bulmuştum soluğunda”
Hep aynı masadan hep aynı durağa yürür adam…Güneş hep aynı telaşla mı doğuyor diye sorar kadın,
gün herkese aynı telaşta doğar, aynı yorgun umutlarla batar der adam… gülümsemeni çoğaltmalısın o yüzden….
umuyorum der kadın….
Özlemek kaderiyle ve kederiyle büyüyen yarım çocuklar ve eksik ana- babalar geçti sözlerin başlangıcında…
öyle ya başlangıçta söz vardı der adam; sözden önce de yazı, der kalem…
sevda bütünlenmek ise ana babalar neden eksilir kuytusunda evlerin;
o denli öfke, nefrete yarım adım mesafedeki öfke nasıl birikir yemek masalarında, odalarda….?
Kanun namıma tescil edildikten hemen sonra mı başlıyor bu çatışma, çatlama…yoksa çocuğa sancılanan yumurta çatlayınca mı?
Belki de en başında; ilk göz göze ve ilk söz söze gelmede… Kim bilir?
Ve yasaların şefkatiyle “hiç acımayacak” diye kopartılan çapraz bağlardan acıtan ve dinmeyen sancılar kalır geriye, bir de korkular …
Peki ya çocuklar… biz sanki hiç çocuk olamamışız gibi…
Yaşadım
dedi adam;
yaşadım
dedi kadın…
Ana içteki doğrudur,baba dışa koruyucudur dedi adam…
koruyuculuk doğruluğu gerektirmediğinden sürekli çatışmadadır zaman dedi kadın…
kızgınsın dedi adam; çatışmanın asıl kaynağıdır doğru ve gerçeklik arası yangı… anlamadım dedi kadın…
Aşk dedi adam; gerçekliği ile doğrular arasında yaşama savaşı verir aşk ve doğrularla gerçeklik yer değiştirirse yenik düşer, biz de yenik sayılırız tüm savaşlarda olduğu gibi…
gülümser kadın ve susar…
zaman söze ihtiyaç duyduğunda konuşur ancak; “anne korumacılığı gerçeklik ve doğru arası bir aşk, bir nevi araf yani…”
Yaşadım
der adam;
yaşamadım
ve istiyorum der kadın….
Susar adam… eline yapışan küçücük elleri arafta bir özlemle anımsar… özlemin arafına hazır ol o zaman der adam…
Anlamıyorum der kadın; düşüncede ve dilde sadelik iyidir…
Bu gözler der, susan ve yazan adam; istanbulun tozlu yağmuru gibidir ya bu gözler, biraz zamanı olmalı,
imge boğulmalı güzelliğinde…
Tüm kentleri dolaştık ama hep aynı duraktayız, aynı saate durdurup zamanı,
tanıklık ettik kişisel tarihimize…
kendimi ifade edemiyeli çok uzun zaman olmuş, teşekkür ederim der adam ; çok güzelsiniz.
Özlemişim sizi çokça…
ve hal öyle ki arafta özlemeye bir katkı da senden oldu… genişledim…
Üsküdarı yürüdük sonra, uzunca terkedilmiş yalnızlığımı soluğunda bulduğum kadınla…
tüm kentlere gölgesi düşen ama en çok istanbul’a benzeyen kadınla…
Yol yürünmüştü zaten, herkese aynı telaşla doğan güneş kaç kez batmıştı yorgun umutlarla…
herhangi bir durak yoktu sanırım…sadece yol vardı ve yol yürünmüştü zaten….
ardı a(r)dası adımlarla, tüy gibi hafif, dünya kadar ağır adımlarla yürünmüştü zaten…
k’an hayattan sonraydı artık… terkedilmiş duraklar an kadar yakın, sigara dumanı kadar uçucu
“Üstünü iyí ört üşümesin gece” dedi adam….dalgın düşünceli baktı kadın…
Adam, masa ve kalem ağrıyan yerlerinden doğruldular zamana…
lamba günün ışığına teslim olmuştu çoktan…
gün mü ağarıyor dedi kalem? Bilmiyorum dedi adam…ama sigaramız bitmiş… Çıkalım…
“eskiden sabahçı kahveler vardı
yolcuların konakladığı, evsizlerin barınağı
şimdilerde sabahçı tekel bayileri
evet sevgili
uyuşturucu ihtiyacımızın
azmettiricileri
aşktan bir veysel kahvesinde
bir çayın deminde
şiir ocağında hem de
y’ol’uda tarif etmişliğiyle
bulduğum son balıkçı barınağı sabahçı kahvesinde,,,
14.Temmuz.2014.
