Bir erkeğin, karısının ölümünden sonra onun kız kardeşlerinden biriyle (baldızla) evlendirilmesi geleneğine ise sororat (baldız alma) denir (Antropoloji Sözlüğü 739). Sororat geleneğinde amaç, daha çok çocukları güvence altına almaktır. Dul kalan baba, çocuklarıyla yeterince ilgilenemeyecek, en önemlisi de çocuklar

anne sevgisinden yoksun kalacaktır. Dolayısıyla babanın evleneceği kişinin, ölen eşin kız kardeşi, yani çocuklara akrabalık bağıyla bağlı olan teyze olması önemlidir. Çünkü ailenin içinden olan teyze, çocukların tanıdığı ve sevdiği biridir. Enişte-baldız ensestini örnekleyen mânilerde sororat geleneğine vurgu yapılarak ensestin meşrulaştırılması söz konusudur.
Sororat, başlık parası verilerek yapılan evliliklerde özellikle uygulanan bir gelenektir. Erkek, başlık parası vererek evlendiği kadının ölümü üzerine, mağdur olarak konumlandırılır.
Çünkü erkek bir daha başlık parası verecek durumda olmadığından ve “başlık parası” geleneği bir ticaret ilişkisi olarak düşünüldüğünden erkeğin bu ilişkideki mağduriyetinin, kadının ailesi tarafından giderilmesi gerekmektedir. Dolayısıyla ölen kadının ailesi ya başlık parasını geri verecek ya da evdeki kızlarından birini eş olarak damadına verecektir.
Âşık tarzı destanlarda kayınbirader, kendisinde gönlü olan yengesi ile birlikte olmak için kardeşini öldürürken türkülerde ve ağıtlarda ise kocasının ölümü üzerine kayınbiraderiyle evlenmek istemeyen kadınların sesi duyulmaktadır. Kayınbiraderle birlikte olmayı kendi seçen yengenin yaşadığı ens estle, istemeyerek kayınbiraderiyle evlendirilen yengenin yaşadığı ensestin birbirinden farklı olması dolayısıyla kayınbirader-yenge ensesti iki başlık altında ele alınacaktır. Ayrıca yengesiyle evlenmek istemeyen kayınbiraderin yaktığı bir türkü de bu incelemeye konu olacaktır.