Sınır bölgesinde yaşamanın getirdiği avantajla, Suriye, Irak ve İran kanallarına da erişim imkanı bulan Gülper, Tom ve Jerry,
Mickey Mouse, Casper ve daha birçok çizgi film ve filmle büyüdü. Sessiz sinema geceleri ve Charlie Chaplin’in komik filmleri,
o dönemin unutulmaz eğlenceleriydi.
Büyük avlularda saklambaç, ip atlama, istop, tango ve daha birçok oyunla dolu çocuklar avlular vardı,
Gülper’in çocukluğunun neşe ve coşkusunu yansıtıyordu.
Akşam yemeklerinden sonra kitap okuyup tatlı bir uykuya dalmak, o dönemin sakin ve huzurlu atmosferini tamamlıyordu.
Gülper’in hikayesi, günümüzün teknolojisinden yoksun, sohbetlerin daha anlamlı,
insanların daha zeki ve çalışkan olduğu bir geçmişi özlemle anıyor.
Ders çalışmanın ve hayat mücadelesinin daha değer gördüğü, ekonomik durumun daha sağlam olduğu bir Türkiye’yi anıyor.
Tarımın yok olması, fabrikaların kapanması, tüketime dayalı bir ekonomiye dönüşmesi gibi son 20 yılın getirdiği değişimler,
Gülper’in kalbinde derin bir üzüntüye yol açıyor.
Ülkenin çöküşe gitmesine tanıklık eden Gülper, en üst tabakanın vergi muafiyetleri ve ayrıcalıkları ile alt tabakaların ezilmesine, Diyanet’in şükretmeyi dayatan tutumuna anlam veremiyor.
Artık 50 yaşında olan Gülper, endişeli, kaygılı ve düşünceli bir anne. Hangi ebeveynin günümüzde huzuru kalabiliyor ki?
Gülper’in hikayesi, eski güzel günleri yad ederken, özümüzü, kültürümüzü ve vatanımızı kaybettiğimize dair bir endişeyi de dile getiriyor. Gülper Yılmaz’ın hikayesi, nostaljinin ötesinde, geçmişe özlem duyarak geleceğe dair endişelerimizi de dile getiriyor.
Bu hikayeden, geçmişin güzelliklerini hatırlamanın yanı sıra,
günümüzün sorunlarına çözüm bulmak için birlikte çalışmamız gerektiği mesajını da alabiliriz.
Sevgilerimle, GÜLPER YILMAZ