koğuşumda talaştan artma koku
ve korkusuz bir karanlık
yıldızlar tavanımın
küçücük deliklerinden gülümserken
sen gelirsin sonra
uzak bir tebessümle
dur kesme sözümü sevgili
paslı yaylarını dinliyorum döşeğimin
ve mülteci ışığını yakıyorum
mum alevini söndüren
pencere aralığıyla
gece güneşi sızıyor odama
say ki dolunay zamanları
günde ışıyan ay gibi
yüzündeki tebessüm
gözlerim hüznün
ellerim yitirmişti hani ayasını
göğ yüze dokunamasa da
olsa da tutsaklıklarla
hani usu zincirleyen veya hayatı kirleten
hem de kutsal sular çoktan çekilmişken
kuruyan yapraklar gibi döküldü eylül
döküldü koğuşumun tavan aralığı
şimdi sonun baharı
sararmış yapraklarla konuşma zamanı
evet kuruyan defter kağıdı
kokusu eski bir sahaf kapısı
dokunuşu elsiz avuçsuz
kuruyan bitmeyen şiirler gibi,,,