Eski Türk ailesinde de ensest yasağının izlerini egzogamiyle birlikte görmek mümkündür. Köktürkler, Uygurlar ve Altay Türkleri egzogami yoluyla evlenmişlerdir (İnan 41-43). Türk Ailesi Antropolojisi

adlı çalışmada bu evliliklerle ilgili olarak “aynı soy” içerisinde bulunanların birbiriyle evlenmediği belirtilmekte, ancak “sütkardeş” kavramıyla ilgili bir açıklamaya rastlanmamaktadır (Tezcan 14-24). Ziya Gökalp‟in Türk Medeniyet Tarihi‟nin “Türk Ailesi” bölümünde de eski Türklerde “sütkardeş”in ensest yasağı kapsamında değerlendirilmesiyle ilgili bir açıklama yoktur (199-231). Dolayısıyla “sütkardeş”in ensest kapsamına girmesi İslamiyet‟in etkisiyle açıklanmaktadır.
Egzogami (exogamy) ve endogami (endogamy) kavramlarını ilk defa 1865‟te antropolog John F. McLennan, Primitive Marriage (İlkel Evlilik) kitabında kullanmıştır (Arens 34). Evlilik kurallarının kökeninin egzogamiyle ilişkili olduğunu belirten McLennan, ilkeller arasında evliliğin kız kaçırma (bride capture) şeklinde gerçekleştiğini ifade etmektedir (aktaran Arens 35). Buna göre ilkel insanlar, kız çocukları daha bebekken öldürdüğünden kız kaçırma âdetiyle diğer bir kabileden ya da gruptan yabancı bir kadınla evlenmişlerdir (Arens 35). Aslında kız kaçırma, ensest yasağından ziyade evlilik kurallarının ortaya çıkışını açıklasa da, egzogaminin başlangıcını göstermesi bakımından önem taşımaktadır.
McLennan, “The Origin of Exogamy” (Egzogaminin Kökeni) makalesinde kız kaçırma ve evliliğin ilkel kabilelerde eş anlamlı olduğunu belirtmektedir. Kız kaçırma uygulaması ya da egzogami, daha sonraları evlilik kuralı hâline gelmiştir.
McLennan ilkel kabilelerin neden kız kaçırmaya gerek duyduğunu, grubun erkekleri yokken ya da savaştayken, kadınların ve kız çocuklarının kaçırılmasıyla ve kadın sayısının erkeklere oranla sayıca azalmış olabileceğiyle açıklamaktadır (97). İlk başlarda kız kaçırma olayı şiddet içerse de sonraları buna gerek kalmamıştır. Zamanla kız kaçırmayla evlilik arasındaki ilişki tamamlanmış, böylelikle kız kaçırmayla evlilik aynı anlamlara gelmiştir.
Kız kaçırma, bir erkeğin diğer bir kabileden ya da gruptan kaçırdığı (evlendiği) bir kızı kendi bulunduğu coğrafyaya götürmesi noktasında dikkat çekicidir. Burada erkek, kendi kabilesini ya da bulunduğu coğrafyayı değiştirmezken, kadın evlilik yoluyla hem tanımadığı bir aileye hem de tanımadığı bir coğrafyaya dâhil olur. Birçok baba türlü nedenlerden kızını başka bir kabileye vermeye karşı çıkacak ya da genç kız ailesinden ayrılıp başka bir coğrafyaya gitmek istemeyecektir. Ancak kabile, yaşamını devam ettirebilmek için kadınları dışarıya vererek siyasal ittifaklar kurmak zorundadır. İşte bu noktada yasaklar ve kurallar devreye girecek, günümüze kadar süregelmiş evlilik kurallarının temelleri, ensest yasağıyla birlikte atılacaktır.
Birlikte büyüyen iki gencin birbirlerine âşık olmasını örnekleyen halk anlatılarından biri de Tahir ile Zühre Hikâyesi‟dir. Tahir ile Zühre Hikâyesi‟nde ço cuğu olmayan bir padişah vardır ve lalasının da derdi aynıdır. Bir gün yolda bir dervişe rastlar ve derviş ona elma verir. Padişah da elmayı ikiye bölüp yarısını lalaya verir ve hanımlarıyla yerler. Vakti gelince ikisinin de çocuğu olur: Tahir ve Zühre. Bu iki çocuk birlikte büyürler, okurlar ve birbirlerine âşık olurlar. Zühre‟nin babası ikisinin evlenmesini istese de, annesi bu duruma razı olmaz. Tahir, Mardin‟e sürgüne gönderilir, Zühre de başka biriyle evlendirilmek istenir. Sonunda iki âşık dua ederek ölümü ister ve duaları kabul olur (Halk Hikâyelerinin Motif Yapısı 236-38). Her iki halk hikâyesinde de kan bağıyla kardeş olmayan ancak birlikte büyüyen gençlerin aşkı anlatılmaktadır. Hikâyenin sonunda Tahir ile Zühre de, tıpkı Arzu ile Kamber gibi birbirlerine kavuşamadan ölmektedir. Bu durum birlikte büyüyen gençlerin kardeş olarak görülmesi ile ilişkilendirildiğinden hikâyelerin sonunda gençlerin evlenmesi söz konusu olmamaktadır.