Tarihin nerdeyse bilinen bütün çağlarında ve coğrafyanın ulaşılabilen her kültürel noktasında ensest ve pedofili kadar hem ısrarla görülen hem de o denli yoğun bir tepkiyle kınanan bir başka konu bulmak gerçekten çok zordur.

O kadar ki söz konusu durumun, hukuk ve kolluk açısından suçla, tıp açısından hastalıkla, etik açısından sapmayla, toplumsal duygu açısından nefretle özdeşleştirilmesi, aslında serinkanlı, nesnel bir durum saptamasını da son derece güçleştirmektedir.

Bunun nedeni, sorunla, birinci dereceden ilgili toplumsal aktörlerin( ister mağdur olsunlar isterse fail) kendilerine dönük utandırıcı ve yargılayıcı değerlendirmelerden kaçmak isterken suskunluğa gömülmesidir. Bu da araştırmacıların doğru bilgiye erişmesine engel oluşturmakta, olgunun ne ve neden olduğunu, sonuçlarını, bu sonuçların türevlerini anlamasına set çekmektedir.

Kronikleşen suskunluksa, önünde sonunda tıbbî, yasal, toplumsal, bilişsel önlemlerin gecikmesine, çözüm odaklı kurumsallaşmanın aksamasına yol açmaktadır.

Oysa bu türden araştırmaların gerçeğe ulaşması, konuyla doğrudan ya da dolaylı olarak ilgili bütün toplumsal aktörlerin yararınadır. Her şey bir yana bakış açısının çeşitlenmesi sayesinde toplumda nesnel değerlendirme gücünün artması başlı başına bir kazanımdır.

Sunulan çalışmada pedofili ve ensest nedir, kamuoyu neyle, nasıl bir sorunla karşı karşıya olduğunu düşünmektedir? Hem çok boyutlu hem geniş ve girift olan disiplinler arası alanın, öncelikle hangi açılardan ele alınması gerektiğini düşünmektedir?

Genel Değerlendirme: Antropoloji “ Toplumlar birbirine neden benzer ve neden benzemez?” diye sorar. Sosyoloji ise benzeyen gereksinimlerimizi benzer kısıtlar karşısında gidermeye çabaladığımız için benzediğimizi çünkü hepimizin tarihin bir özeti ve kültürün bir sentezi olduğumuzu belirtir.

Buna karşılık farklı deneyimlerden gelmenin yorumları ve çözümleri farklılaştırdığını gösterir bize… Bu, normun ne olduğunu tanımlamaya çalıştığımız zaman olduğu kadar patolojinin ne olduğunu kavramaya ve dizginlemeye çalıştığımız zaman bile böyledir.

Mademki yıllardır cinsiyetin de biyolojik olduğu gibi öğrenilen toplumsal bir yanı olduğunu söylüyoruz öyleyse tanımlarımızla, tedavi yöntemlerimizin de çeşitlilik gösterebileceğini ancak hep ortak insanı bir yanı da koruyacağını peşinen kabul ediyoruz demektir. Kısaca toplumsal cinsiyet kimliklerine verilen roller, bir yandan sosyo-ekonomik yapılar bağlamında öte yandan kültür havzaları ölçeğinde, coğrafyada çeşitlilik arz edecek. Bu belki neyin hastalık sayıldığını değiştirmeyecek( insanın bir evrensel özü olduğunu söyleyenler haklıysa) ancak ondaki vurguyu, ağırlık merkezini çeşitlendirecek.

Kabul etmek gerekir ki göçebe- çobanlıkla birlikte sosyo-ekonomik olarak; tek tanrılı dinlerle birlikte de kültürel olarak erillik vurgusuna verilen önem eskiye kıyasla yerleşti. Bu, beraberinde, aydınlanmanın değerlerine kadar fetih davranışını olumlayan bir değer de getirdi. Erilliğin “ iktidar” sözcüğüyle özdeşleştirilmesi bile başka özneler üzerinde nesneleştirme, kendi konumuna kimi sahiplik hakları atfetme, hiyerarşik ilişki kurma ve bunu esas olarak önce fiziksel güce bağlama eğilimlerini getirmiştir. O halde, üstünlük kaba gücün fetih becerisi ve nesneleştirme hakkındadır gizil tanımı alttan alta birçok kültürün uzun soluklu anlayışıdır. Onun talebinin sınırsızlığı gizli olarak meşru sayılır, hoş görülür. Kuşku yoktur ki her kültürün çelişik değer yargıları vardır.

Söz konusu hak alanının gelip dayandığı nokta da bazen gerçekten yürek sızlatıcıdır. Çocuk masumiyettir, tabudur, bir başka değere göre ama çocuk kimdir ki? Eğer pek çok uygarlıkta yüzyıllarca pek çok kız çocuk için altı, dokuz gibi yaşlar meşru, nizamî evlilik yaşı sayılmışsa, zaten kölelik “ eşyanın insan hakları olamayacağı temel çıkarımını getiriyorsa yenilmiş topluluğun kızları gibi oğullarıyla da başlayan bu sürecin nerede duracağını kim bilebilir. Benzer toplumsal durumlar yeni çağrışım zincirlerinin kurulmasını tetikler. Eğer insanın insanı nesneleştirmesinin her türlüsünün üzerine hep birlikte kararlılıkla ve ödünsüz gidilmesini sağlayan yeni bir kültür tesis edilemezse bu sorunlar asla önlenemez. İnsan değerlidir ve irade sahibi canlılar kendileri ile bedenlerinden başlayarak geleceğin şekillenmesindeki kararlara katılım hakkına haizdir.

Bu ilke herkesin güvencesidir.