Küçük çınar, Deniz’in evinin bahçesindeki kuş yuvasından Deniz’i gördü. Onun ve babaannesinin tatlı sohbetlerinden bilgilenmeye devam ediyordu. Kendini cok şanslı hissediyordu. Annesinin sözleri kulaklarında çınlıyordu, söylediği her şey gerçekleşmişti.

İç geçirdi, “Canım Annem” diye mırıldandı küçük çınar yaprağı.

Bahar geldi. Doğa ısınmaya başladı, ağaçlar çiçeklendi taze yapraklara dönüştü. Doğa rengarenk çiçeklere büründü. Kelebekler çiçekten çiçeğe dolaşmaya, arılar her çiçekten aldıkları polenlerle bal üretmeye başladılar.

Kuşlar yumurtlayacakları yuvalarını onarmaya başladılar. Yuvalarını yeni yavruları için uygun, yumuşak bir yere dönüştürmek için çabalıyorlardı. Bütün bunları izlemeyi çok seviyordu.Bahçe dışındaki elektrik direğinin başındaki o kocaman yuvanın içinde uzun ayakları, uzun gagası ile Leylek gelmişti.

Deniz ile babaannenin pencere kenarındaki sohbetlerinde, dünyanın yuvarlak olduğunu, mevsimleri, göç eden kuşları ve diğer hayvanlar hakkında bilgileri, ne zamanlarda göç ettiklerini, deniz kaplumbağalarını, balıkları, balinaları, hamsinin göç yollarını bu güzel sohbetlerden öğrenmişti.

Leylek ailesinin yuvayı onarmasını, kırlangıçların evin duvarına yuva yapmasını, yumurtlayıp yavrularını büyütmelerini izlemişti. Leylek ile kırlangıç ailesinin göç ederken gördükleri ülkeleri anlatması, onlarla geziyor gibi mutlu olmasına sebep oluyordu.

Rüzgâr küçük çınar yaprağını alıp dolaştırmış yine Deniz’in evine, bahçedeki ağacın kuş yuvasına bırakmıştı. Deniz ve babaannesinin birlikte resim yaparken sohbetleri geldi aklına. İçi mutlulukla doldu. Yine bu sohbetleri duyacaktı.

Dünyadaki üretilen bütün çabaların ve ürünlerin temelinde küçücük birkaç sembol olduğunu, milyarlarca ezginin temelinde beş çizgi, dört eşit aralık ve sekiz notadan ibaret olduğunu, kitapların bizi hiç bilmediğimiz yerlere, kişilere, zamana götürdüklerini öğrenmişti. Hayallerimizi zorlayan. Bunca güzellikleri okuduğumuz o satırlar, yirmi dokuz harfin yan yana, art arda gelmesiyle oluşturulan o kelimelerden olduğunu, tüm hayatımızı, yaşam ihtiyacımızı, evreni, sayılamayacak kadar çok bütün buluşların icatların ana malzemesinin on minik rakamdan ve bin bir çeşit tondaki renklerimiz, tuvallerimizi süsleyen üç ana rengin karışımından olduğunu bu sohbetlerden öğrenmişti.Tatlı uykusunda üzerindeki sıcaklıkla uyandı. Küçücük ayakları ile üzerinde gezinen göğsü ateş turuncu olan, CİK CİK öterek kendine oturma pozisyonu arayan saka diğer adı ile cennet kuşundan başkası değildi. Onun yuvasına düşmüştü ve ona sıcak bir yatak olacaktı.

Rüzgârın etkisi ile gökyüzünde süzülen küçük çınar yaprağı, yağmurdan ve rüzgârdan kaçışan insanları izliyordu. Bir anne çocuğunun elinden tutmuş yoğun trafiğin olduğu caddenin kenarındaki yaya kaldırımında giderken başlayan yağmurdan korunmak için şemsiyesini açmıştı, tam da bu şemsiyenin üzerine konan küçük çınar yaprağı bir oh çekmişti. Oradan oraya uçmaktan başı dönmüştü. Şemsiyenin üstünde beni görüp alırlar diye umutlanırken yanlarından hızla geçen bir arabanın yerdeki su birikintisini etrafa sıçratması ile ıslanmamak için yana kaçıp şemsiyenin üzerinden su birikintisine düşerken, imdadına rüzgâr yetişti ve küçük çınar yaprağını tekrar havalandırdı. Korku ve endişe ile etrafı izlerken acaba bu sefer rüzgâr beni neye götürecek, nerede hayatıma devam edeceğim diye düşünürken kendini anılar içinde buldu.

İlk gözünü açtığı annesinin sıcacık gövdesini, yüzlerce kardeşi ile önce tomurcuk sonra taze yeşil yaprak olarak hayatı devam ederken nice yağmura, rüzgâra, güneşe hep birlikte direnmiş, gölgesinde  dinlenen yolcuların sohbetini, tarlada çalışan çiftçilerin yemek molasında serinlemelerini izlemişlerdi. Zaman zaman annemizin dalına asılan salıncakta sallanan çocukların neşesi ile neşelenmiş, uykuya yatan bebeklere nazlı nazlı sallanan yaprak kardeşlerimle ninni olmuştuk. Derken zaman göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti. Yaprak, “Bakalım yeni hayatıma nerede devam edeceğim,” derken rüzgârın gücü yavaşlamış ve onu Denizin evine, bahçedeki ağacın kuş yuvasına bırakmıştı.

KİTAP AÇIKLAMASI;

Küçük çınar yaprağı Deniz ile yeni yuvasında yaşamaya başladı. Babaannesi ile birlikte Deniz, çınar yaprağını tablolarına resimledi. Küçük çınar yaprağı ölümsüzleşti diye çok mutlu oldu.

Küçük çınar yaprağı, Deniz ile babaannesinin resim yaparlarken, konuşmalarını dinleyip bir çok şey öğreniyordu.

Yağmurun, mevsimlerin nasıl oluştuklarını, göçmen kuşların ve diğer göçmen hayvanların hangi mevsimlerde neden göç ettiklerini dinlerken o ülkeler arasında seyahat eder gibi mutlu oluyordu. Ta ki açık pencereden rüzgâr, onu alıp tekrar gökyüzüne havalandırana kadar. Küçük çınar yaprağı rüzgârla yine yeni maceralara doğru uçmaya başlamıştı. Bakalım bir sonraki kitapta onu nerelerde göreceğiz.

YAZAR: ŞÜKRAN ÜST

TÜR: ÇOCUK EDEBİYATI

KİTAP AÇIKLAMASI;

Küçük çınar yaprağı annesinin kollarında kardeşleri ile mutlu yaşıyordu.

Sonbahar rüzgârları ile annesinin dalından uçup gökyüzünde süzülürken gördüğü manzara onu heyecanlandırmıştı.

İlk defa annesinden ayrılmış yeniliklere doğru yol alıyordu. Çocuk parkının duvarına konması ve parkta oynayan Deniz ile karşılaşması, onun yeni yuvasında yeni bir yaşam macerasına başlamasında ilk adımdı.

Tüm sevgi çeşitleri içinde en temel sevgi kardeşlik sevgisidir. Kardeş sevgisi ile bir başka insana gösterilen sorumluluğu, ilgiyi, saygıyı, onu tanımayı, onun yaşamını sürdürmesini istemeyi öğrenir insan.

Kardeşlik sevgisi tüm insanları sevmektir ve tek kişiye ait olmaması en büyük özelliğidir.

Komşusunu, kardeşini sever gibi, kendini sever gibi severse tüm insanlıkla birleşme, dayanışma, paylaşma olur.

Eğer sevme yeteneğimi geliştirmişsem, (insan) kardeşlerimi sevmekten alamam kendimi.

Kardeş sevgisi, hepimizin bir ve aynı olduğu düşüncesine dayanır. Hüner, zekâ, bilgi farklılıkları tüm insanlardaki ortak insanlık özünün yanında önemsiz bir ayrıntıdır.

Eğer bir insana, dıştan düz bakışla bakacak olursak bizi birbirimizden ayıran farklılıkları görürüz. Ama özüne iner iç dünyasına ruhuna bakabilirsek kardeş olma gerçeğimizi buluruz.

Kardeşlik sevgisi eşitler arasındaki sevgidir. Ne var ki, gerçekte eşitler olarak dahi her zaman «eşit» değilizdir. İnsan olduğumuza göre hepimizin yardıma gereksinimi vardır. Bu gün bana, yarın sana…

Genel Başkanlığını yaptığı dernekle birlikte, resim sanatı alanında uluslararası faaliyetlerde bulunan, Trabzon’da birçok festivale ev sahipliği yapan Eğitimci Şükran Üst, Dokun ve  Yaşanabilir Kentler isimli kitaplarını yayınladı.
Daha önce resim sanatı için ders kitapları çıkaran veya katkı veren Üst, “Çocukluğumdan beri resim yapardım. Zaten ilk kitap okuma ve resim yapmaya zararlı sanılan Teksas Tommiks ile başlamıştım. Arkadaşlardan ödünç alırdım. Sonra klasiklere geçtim. O dönem kitap yazmaya da başlamıştım. Evlendiğimde yarım kalmıştı, üzerinde durmadım” dedi.

Yeniden kitap yazması ile ilgili olarak ise Üst, “İçimizdeydi, bazı şeyleri çocukluktan getiriyorsun. Ona pek zaman bulamamıştım. Önce ders kitapları yazmaya başladım.
Güzel Sanatların, Sanat Atölye Programını yazan yazarların içindeydim. Sonra ders kitaplarını yazdım. Sonra da yüksek lisansımı  yaptığım güzel bir konu vardı. Türk Toplumunda, Sosyal Hayatta Kadının Yeri diye.
Bu sırada İBB’nin çıkaracağı kitaplar vardı. Cumhuriyet döneminde ve Osmanlı Döneminde kadın diye…

Cumhuriyet dönemiyle ilgili bana da yazar olarak yer verdiler.
Ben daha önce 61 saat’e de köşe yazısı yazmıştım. Önce onları topladım. Sanat yazıları ile hayata dokunmalıyız, ki benim felsefem de bu.
Herkes müdahale etmeli hayata. Oluruna bırakamayız. Kimisi fırçasıyla, kimisi sözleriyle. Onun için sanat yazılarını topladığım kitabına dokun ismini koydum” dedi.

Şükran Üst, çalışmaları ile ilgili sözlerine devamında;
“Yaşanabilir kentlerle ilgili. Kentte yaşıyoruz, ancak hepimizde kent bilinci oluşmamış. Sanatçı gözüyle bu kentteki bu yaşamın daha güzel olması için neler yapılabiliriz’e dair düşüncelerimin olduğu yazı dizisi ile kitap oluşturdum. Kent bilincini oluşturmamız gerektiğine inanıyorum”

Sırada yeni kitapları olduğunu da kaydeden Üst, “Sırada başka kitaplarım var. Güncel bir kitabım da editörde. Çocuk masallarım var, sanat kitaplarım var.

Çıkan kitaplarım internet ortamında var.

Kentte baktığım kadarıyla, Yazar Dernekleri ve Federasyonlar var. İlgi fazla. Trabzon’un tarihi yazmaya hevesli insanlar var. Güzel şeyler çıkarıyorlar. Bütün dernek üyelerinin kitabı var mı bilemiyorum, ancak epey yazar derneği var.

Resim alanından sonra, bu alana da girdik. Resimde metre karesine en çok sanatçı düşen diye ifadeler dolaşıyor ama maalesef bunu kentin hiçbir yerinde göremiyoruz.

Önemli olan bunun nereye kadar ulaştığı. Kitapta var, yazarlar çok ama okuyan ne kadar onu da bilemiyoruz” dedi.